(?)

 (?)

Verandering van verhaal vraagt oefening
21-03-2016  11:25

Sinds dit jaar ben ik into KAPAP. Ik hoor u denken, wat is dat nou weer?

Het is een zelfverdedigingsport, het is een acroniem voor Krav Panim El Panim, Hebreeuws voor ‘gevecht op gezichtsafstand’. Zoek het op internet en daarin leest u dat Kapap een specifiek Israëlische vorm van verdediging is die tot op de dag van vandaag wordt gebruikt door de Israëlische speciale eenheden en politie. Voor diegene die mij al wat langer volgen, ik speel sinds 2010 gitaar en als ik de reacties om me heen mag geloven, niet onverdienstelijk en ik speel en zing ook tijdens de light versie van mijn solovoorstelling ‘Ik ook van mij’.

Wat hebben KAPAP en gitaar spelen nu te maken met het vertellen van verhalen?

Alles!
Wat ik zowel op gitaarles als bij KAPAP leer, is dat patronen, denkbeelden en dus ook gedrag en reacties daadwerkelijk kunnen veranderen. Het is trainbaar en daarmee dus veranderbaar. Mijn gitaarleraar gebruikt steevast het zinnetje ‘programmeer het op je chip’, wanneer hij het heeft over het spelen van bepaalde akkoorden in combinatie met zang. Mijn KAPAP instructeur herhaalt iedere week dezelfde bewegingen, waardoor ik me, na tien weken, ineens weer ‘herinner’, hoe ik moet handelen wanneer iemand mij aanvalt.

Beide vormen van ‘(her) programmering’ neem ik mee. Het helpt namelijk om iedere keer mijn verhaal aan te passen, te veranderen naar wat de context of klant van mij vraagt. Ik las laatst de Commencement Speech van Steve Jobs aan de net afgestudeerde studenten van Stanford University. Zijn boodschap, in de context van deze blog, is dat je moet vertrouwen op je intuitie, je karma, instinct, je lot, je leven. De twee activiteiten staan los van elkaar en toch zijn ze met elkaar verbonden.

Je verhaal veranderen, vraagt oefening. Iedere dag weer. In de PLEK-methode betreft dat de letter K van Kansen. Grijp ieder moment van je tijd om te oefenen, te herhalen, pas dan en alleen dan, wordt het anders.

Wij van Verhalen Werken bieden onszelf en u de mogelijkheid om een ander hoofdstuk te schrijven. Het doorbreken van structuren en patronen zogezegd. 

Daar beginnen wij aankomende donderdag 24 maart a.s in een select gezelschap in theater Het Weeshuis van de Kunst in de Bilt. Zaterdag 21 mei zijn we te gast in Verhalenhuis Belvedere in Rotterdam.

 

Waarom verhalen werken...
21-03-2016  10:42

 

Ben je nu theatermaker, auteur of coach?

De vraag is me de afgelopen periode meer dan eens gesteld. In mijn vorige bijdrage beantwoordde ik de vraag met dat de vormen het dichtst bij me staan. In alles komt het centrale thema van vertellen naar voren. (E)

Waarom is het nu zo belangrijk voor me, om verhalen te vertellen?
Een goede vriend vertelde me eens, dat onderzoek heeft aangetoond, dat levensthema’s reeds bij geboorte of zoveel eerder al van ouder aan kind wordt doorgegeven. Hetzelfde onderzoek wees uit, dat het vervolgens wel zeven generaties duurt voordat het patroon wordt doorbroken.

Vijf weken. Vijf zinnen. Dat is ongeveer de productie van mijn beide ouders over hun reis vanuit de Molukken naar Nederland. En de eerlijkheid gebiedt te zeggen, dat de meeste van deze vijf zinnen, ook zonder hun verhaal, wel te vertellen zijn. Het zijn feitelijkheden, die een bron als Wikipedia moeiteloos voor me oplepelt. (P)

Wibe Veenbaas stelt in mijn laatste boek vast, dat de meeste dromen ontstaan vanuit een gemis, een verlangen, iets wat jij en ik gemist hebben in ons leven. Daar zit de bron, die is onuitputtelijk, je intrinsieke motivatie. Daarom is het vertellen zo belangrijk voor me. De afgelopen jaren heb ik me erin bekwaamd om steeds weer de kern van het verhaal, mijn verhaal verder uit te diepen. Oefenen, schrijven, repeteren voor de voorstelling en steeds weer geconfronteerd te worden met mezelf en de zoektocht. (L)

Ik heb het doorgegeven… De stilte. Het maar moeilijk kunnen vertellen van je verhaal. Het wegslikken, het uit de weg gaan van confrontaties, het grote vermijden. De omtrekkende bewegingen, ik herken ze, ik zie het. Ik zie het om me heen in verschillende verschijningsvormen:
 
*De een verbergt zich onder een grote stapel werk en werkt zichzelf naar een burnout.
*De ander zoekt de schuld bij de ander en verstopt zich achter de klaagmuur.
*De volgende schermt met de procedure, de regels, het budget, om maar vooral niet zijn eigen onzekerheid te laten zien.

Het gevolg van het niet vertellen van ons verhaal, is dat we voortdurend te laat zijn. Achter de feiten aanlopen. Onzekerder worden, verhalen verzinnen, het perspectief verliezen en vervallen in eerdergenoemd vluchtgedrag. En daarom klim ik weer op de koffers. Daarom liggen al die koffers bezaaid over het podium en daarom openen wij na afloop het gesprek met het publiek, op donderdag 24 maart. Omdat het moet, omdat het nodig is om onze grens te verleggen en te werken aan een ander patroon. (K)

Omdat voor mezelf kiezen niet gemakkelijk is, maar het is het enige wat ik écht kan.

 

Verhalen Werken!
23-02-2016  10:51

'Nu is het tijd om actief te worden en een eerste vorm te geven aan de dingen die je bezighouden’ (uit leven en werken in het ritme van de seizoenen, Jaap Voigt)

Vorig jaar februari ging het om mijn try out voor de theatervoorstelling ‘Ik ook van mij’. Nu gaat het over het vervolg. De komende weken zullen mijn bijdrages daarover gaan met de PLEK-methode als rode draad. Gisteren werd mij gevraagd naar mijn vermogen om te focussen. Want wat ben ik nu eigenlijk? Ben ik nu auteur of theatermaker, of toch coach?

Of… ben ik het allemaal?

Ander citaat uit hetzelfde boek, vrij bewerkt: “Het gaat over de verbinding leggen met je innerlijke bron, hoe je die gebruikt en onderhoudt”.

Mijn antwoord op de vraag, is dat al mijn vormen (boek, theater, of loopbaanbegeleiding) gaan over een centraal thema in mijn leven, namelijk: “Vertellen”. Het grootste gemis in mijn leven is het gebrek aan verhalen, gebrek aan context en daardoor ook heb ik heel veel moeite gehad om mijn verhaal, succes of mislukking, te delen met anderen. Ouders, op school en later dus ook in mijn werk, met mijn directie, of medewerkers. Dat resulteerde in mijn geval in het opvolgen van stalorders. Of die van mijn ouders kwamen of later van mijn directie.

Het eerste grote initiatief voor 2016: is de samenwerking met Judith Limahelu. Ons bedrijf heet: ‘Verhalen Werken!’. Wanneer ik dat koppel aan de PLEK methode, dan werkt het als volgt:

In mijn tweede boek Op zoek naar je droombaan start ik vanuit de E van Eigen, oftewel de ambitie, de toekomst. En daarna behandel ik de overige

 drie letters.PLEK-methode

E: De droom/ambitie
Het ontwikkelen en verkopen van onze gezamenlijke dienst, van theater en het kwartetspel Familieverhalen, onder de noemer Verhalen Werken!

P (Plek): Waarom en waar komt het vandaan?
Van mijn ouders die gek genoeg zelf niet zoveel deelden, maar in hun leven op hun manier een boodschap of lessen wilden meegeven, in hun rol van resp dominee (vader) of zondagsschoolleidster en dirigent van het kerkkoor (moeder).

L (Leren): Wat heb ik tot dusver ondernomen in relatie tot mijn doel?
De afgelopen jaren mijn verhaal leren vertellen en ermee geoefend onder verschillende omstandigheden, in mijn twee boeken en vorig jaar in een solovoorstelling.

K (Kansen): Wat is mijn volgende stap?
De komende weken staan in het teken van 24 maart a.s, waar wij in een select gezelschap voor het eerst samen presenteren. De website is net in de lucht. De facebook-pagina eveneens. Nu komt het aan op het vertellen van ons verhaal.

Wat ik leerde uit het gesprek gisteren, is dat ik iedere keer weer begrijp waarom ik de dingen doe, die ik doe en waar het vandaan komt. Hoef ik ook niet te kiezen en dat verhaal werkt voor mij 

Welk verhaal (en vorm) werkt het beste voor jou?

Familieverhalenspel

De reis gaat verder...
12-02-2016  15:39

De reis gaat verder...

  • Maar hoe dan?
  • En wat dan?

Het eerste wat in me opkomt, zodra ik hoe en wat opschrijf, is de theorie van de golden circle van Simon Sinek. Het antwoord van het waarom, weet ik al een tijdje.
Wat ik heb geleerd, is om de tijd zijn werk te laten doen en zodra ik voor mezelf een aantal keren de ‘waarom’ heb beantwoord, krijg ik langzaam maar zeker ook het antwoord op de hoe en de wat.

Recent is het woord ‘organisch’ een aantal keren in mijn directe omgeving gevallen. Dat komt overeen met het boek van Jaap Voigt, leven en werken in het ritme van de seizoenen, waarin hij ons min of meer oproept om onze bewegingen

Zondag 29 november jl heb ik zelf kunnen ervaren hoe 2016 voor mij eruit gaat zien. Tijdens het eerste live event van het online magazine Kasuaris heb ik een deel van mijn theatervoorstelling ‘Ik ook van mij’ gespeeld. Daarna volgde Judith Limahelu met haar transcultureel kwartetspel.

De middag had als thema: ‘Jouw herinnering, mijn verhaal’.

Herinneringen hebben we allemaal. En dus ook genoeg om te vertellen.
Die verhalen nemen we overal mee naar toe. Naar vrienden, naar het werk, naar ons eigen bedrijf. De grote vraag: "Wat vertel je nu wel en wat blijft er onder de ijsberg?"

We bepalen onze keuzes en we geven richting aan ons (werk)leven, aan de hand van datgene wat we meemaken en meekrijgen in ons leven. Vaak weten we in ons hart welke kant we op willen, alleen houden we dat (te) lang en (te) vaak verborgen. Bang voor de reactie van de ander.

Judith en ik nodigen u in 2016 uit om het verhaal te vertellen. In welke context dan ook. Bij reorganisaties, fusies, faillissementen zijn er verhalen te vertellen. En in de vorm die wij aanbieden, gaat u eerst naar binnen (in uzelf) en daarna weer naar buiten om te oefenen. Zoals Stephen Covey het ooit beschreef in zijn Seven Habits, 'living the world from inside out'. Echt leiderschap begint met jezelf goed te kennen en dat vervolgens naar buiten te brengen.

Dan nog even dit:
In 2016 zal uw en mijn verhaal mede kleur krijgen door de opvang van de statushouders. Mensen die huis en haard hebben achtergelaten, om welke reden dan ook, politiek of economisch. Wat een verhaal hebben zij te vertellen. Een verhaal van angst, verdriet, onzekerheid, woede en acceptatie van het lot wat hen heeft getroffen.

Tegelijk zijn wij er.

U en ik. Woonachtig in Nederland, in mijn geval in Woerden. En ons verhaal is er ook. Een verhaal van dezelfde angst, van de onwetendheid, onzekerheid, weerstand en tevens de acceptatie van het lot wat ons heeft getroffen.

Judith en ik zijn allebei kleinkinderen van politieke vluchtelingen.  Ons werk, van Judith en mij gaat over het delen. Delen van het verhaal. Heeft u interesse, stuurt u een mail naar edward@lwtcompany of jalimahelu@gmail.com en wij komen naar u toe.

U zorgt voor het theater en wij doen de rest.